Nkosi, activist in pre- en post-Mugabe Zimbabwe

Door Noah Wánebo
Foto door Anette Brolenius

“Nu Mugabe weg is en we zien dat het systeem nog steeds bestaat, sterft de euforie langzaam.”

Toen hij gevraagd werd wat de drijfveer achter zijn activisme is, zei Nkosi ‘passie’. “Als ik een mensenrechtenschending of onderdrukking zie, kan ik niet gewoon wegkijken.” Daarom begon Nkosilathi Emmanuel Moyo te protesteren tegen mensenrechtenschendingen in Zimbabwe, door muziek te maken en te schrijven. 

Nkosi realiseerde zich dat hij Zimbabwe moest verlaten toen hij met de dood bedreigd werd in anonieme telefoongesprekken en agenten langskwamen om te vragen waar hij uithing. Het is 2014 en hij had net een brief geschreven waarin hij openlijk de mensenrechtenschendingen en corruptie onder president Mugabe bekritiseerde.

“In dit jaar waren de dingen extreem moeilijk voor mij.”

Nkosi kreeg meer en meer aandacht in zijn land voor de oppositie die hij het regime bood door middel van openbare brieven, boeken, muziek. De overheid hield hem in de gaten. Onder groeiende druk zocht hij onderdak in Zuid-Afrika, België, en daarna Nederland, waar hij in Shelter City Utrecht verbleef. Daar ontmoette hij andere mensenrechtenverdedigers van over de hele wereld, leerde nieuwe strategieën en kon hij even ontspannen.

“Het was een heel, heel belangrijke periode, want in die drie maanden kreeg ik de kans om frisse lucht in te ademen.”

DRAAG BIJ AAN DE STEUN

VAN ACTIVISTEN

Word een Shelter City buddy